Bazı dönemlerde, bazı insanlar için yollar daraltılmak istenir.
Görüşmeler zorlaştırılır, temaslar kısıtlanır, iletişim kanalları görünmez engellerle çevrelenir. Bunu yapanlar çoğu zaman, karşı tarafın olan biteni fark etmediğini ya da çaresiz kaldığını düşünür.

Oysa çoğu zaman asıl gözden kaçırılan bir gerçek vardır: İletişim tek bir yoldan ibaret değildir.

Bugün benzer konumda olan pek çok kişi şunu çok iyi bilir: Bir kapı kapandığında, başka bir kapıyı zorlamaya gerek yoktur. Çünkü yeni medya, kapı değil; alan sunar. Ve basın gücü, birebir temaslara mahkûm değildir.

Önünüze engeller çıkarıldığında, insanlara ulaşmanız zorlaştırıldığında ya da sesiniz kısılmaya çalışıldığında, başvurulabilecek en doğal ve meşru yöntemlerden biri şudur: Yazmak.
Ama bağırmadan, suçlamadan, isim vermeden.

Bir köşe yazısı, yüzlerce görüşmenin yapamadığını yapabilir.
Bir haber sitesi, kapatılmak istenen iletişim kanallarının çok ötesine geçebilir.
Ve birkaç cümle, sessiz kalınan yerlerde binlerce kişiye ulaşabilir.

Bu, bir meydan okuma değildir.
Bu, bir karşı hamle de sayılmaz.
Bu, sadece çağın sunduğu bir imkândır.

Yeni medya ve basın; baskıya karşı sertleşmek için değil, görünür olmak için vardır. İyi niyetle yazılan, ölçülü bir dille kaleme alınan her metin, okuyanın aklında kendi değerlendirmesini yapmasına alan bırakır. Çünkü bugün insanlar, neyin doğal, neyin yönlendirme olduğunu ayırt edebilecek bir bilinçtedir.

Dolayısıyla benzer konumda olanlar için mesele şudur: Engellerle uğraşmak mı, yoksa sözü olması gerektiği yere bırakmak mı?

Çoğu zaman cevap, sessiz sanılan ama etkisi geniş olan o alandadır:
Yeni medyada.
Basında.
Yazıda.