Gençliğinin çok başlarında biri için Ramazan, aslında "çocukluktan çıkışın resmi belgesi" gibidir. Artık kimse sana "Acıktıysan ye, sen çocuksun" demez; herkes senin de yetişkinler gibi o masada sabırla beklemeni bekler.

En zoru okulda geçer. Bir yanda bitmek bilmeyen deneme sınavları, diğer yanda "Acaba iftara ne var?" düşüncesi... Derste Hoca bir şeyler anlatırken senin aklın sahurda yarım bıraktığın o son bardak çayda kalır. Kantinden gelen tost kokusuyla imtihan edilmek ise bu yaşların en büyük mücadelesidir.

Ramazan'da bir gencin en zevkli geçirdiği dilim   sahurdur. Arkadaşlarıyla bilgisayar başında sabahlamak, oyun oynarken bir yandan sahura hazırlanmak gibisi yoktur. O uykusuzluk sabah okulda vursa da gece kurulan o sofranın muhabbeti bambaşkadır.

İftara son dakikalar kala mutfaktan gelen o kaşık sesleri, televizyondaki ilahiler ve ailenle aynı sofrada toplanmak... Normalde odasına kapanıp takılan bir genç için bile o sofra, "Biz bir aileyiz" dedirten nadir anlardandır.

Günün sonunda iftar topu patladığında hissettiğin o gurur, aslında kendine verdiğin bir sözü tutmanın mutluluğudur.  Bir genç için bu, hayata karşı bir gövde gösterisidir. "Ben nefsime hâkim olabiliyorum, canım istese de o suyu içmiyorum" diyebilmek, özgüveni gizliden gizliye yukarı taşır. Ramazan biterken sadece bayrama kavuşmazsın; aynı zamanda iradesi biraz daha çelikleşmiş, daha sabırlı ve büyüdüğünü gerçekten kanıtlamış biri olarak o sofradan kalkarsın.

Genç için Ramazan; biraz açlık, çokça uykusuzluk ama en çok da "iradene sahip çıkma" dersidir. Susayınca su içmemeyi başaran bir genç, hayattaki diğer zorluklara da "Ben bunu hallederim" demeyi öğrenir.

Ramazanımız mübarek olsun, tekrarına erişmek nasip olsun inşallah…